mercredi 28 novembre 2007

Nunca serás de mi raza

Si no ansías morir al nacer cada mañana.
Si nunca has llorado hasta enfermar de miedo.
Si aún crees que el dolor tiene un límite y acaba.
Nunca serás de mi raza.

Si ninguna pesadilla te ha mostrado la ventana.
Si no has dado permiso para quemar tus semillas.
Si jamás te has vendido por el calor de una sábana.
Nunca serás de mi raza.

Si no has amado en vano y aún sigues en ello.
Si no repudias a, quien pudiendo, no alza el vuelo.
Si no perdiste en un parís lo único que te quedaba.
Nunca serás de mi raza.

Si aún buscas en otro lo que en ti no has encontrado.
Si no has visto, tras tu lóbulo, la marca que te hace esclavo.
Si aún perteneces a un grupo, a una familia, a una patraña.
Nunca serás de mi raza.

Si no ves que no hay final, sino el bis de otro principio.
Si crees que el telón no caerá, dejando tu actuación en el olvido.
Si aún te engaña tu papel y vas recitando tu farsa.
Nunca serás de mi raza.

Si no ansías morir al nacer cada mañana.
Si nunca has llorado hasta enfermar de miedo.
Si aún crees que el dolor tiene un límite y acaba.
Nunca serás de mi raza.
Nunca serás de mi raza.

samedi 27 octobre 2007

A tu lado


PRIMER ACTO
PRIMERA ESCENA

(En la cama, dos cuerpos abrazados, una cabeza apoyada en el pecho del otro)

- Antes de que salga el sol, antes de que te angusties…
- ¿Antes de que pregunte?
- Te daré mil respuestas.
- ¿No es por necesidad? ¿No por capricho?
- No para darle tiempo al Destino.
- No buscas un padre…
- Tampoco un niño.
- No voy a cargar sobre tus espaldas, un pasado que ni siquiera fue mío.
- No te voy a interrogar, ni siquiera lo ansío.
- Nunca pedir explicaciones por todo…
- … o por nada.
- Jamás volver a lidiar con enfermos celos malditos.

- No dejar de perdernos y volver a encontrar
ese bar imposible casi siempre vacío.
- Que nos sirvan cerveza y cuatro rosas con hielo.
- Pase el tiempo despacio para que beban los críos.
- No proyectar en el otro lo que nunca tuvimos.
- No esperar que me salves…
- No cruzar tu camino.
- No fabricar una burbuja en la que sólo nosotros quepamos…
- …y encerrarnos en ella…
- …y olvidarnos del mundo.
- No temer a las cámaras de baratas pensiones
- No importar que nos manchen la blancura con hierros.
- No temblar en la noche fría de octubre…
- Que yo ardo al momento en que me rozan tus besos.
- No olvidar que somos dos.
- Y no uno…
- … y eterno.
- No acudir a tus barbas a buscar consuelo.
- No esconderme en tus faldas cuando tenga miedo.
- No ser un pañuelo.
- No ser un señuelo.
- No ser la brújula de un mal marinero.
- No ser perro guía de un corazón ciego.
- No ser yo tu espejo.
- No ser tú mi mundo.
- No perder cada uno…
- … lo que nos convierte en uno…
- …más uno.
- Junto a uno.
- Con…
- …o sin…
- …el otro.
- Llegar así al único modo
de no ser engullidos.
- Y convertirnos en monstruo.
- Y vivir con temor…
- …a que nada te falte…
- Que nada nos falte.
- Que nada me falte.
- Cuando ninguno sabe lo que tiene.
- Amar.
- ¿Amar?
- Amar debe ser…

(Estruendo. Gran ventana que de repente se rompe, cae al suelo y prolonga su eco)
(fundido en negro)

FIN DE LA PRIMERA ESCENA

mercredi 18 juillet 2007

Cocaine

Si volen ser esclaus, només ho han de voler, més temps.
Si creuen que han fet tard, han fet tard a ser ells, més temps.
No tindran, no tindran, no tindran, més temps.

Els dies al damunt i les nits que vindran, més temps.
Res no sembla important, mentre no us feu grans, més temps.
No tindreu, no tindreu, no tindreu, més temps.

Mentre siguem vampirs, xuclant-nos la sang, més temps.
No ens podrem deslliurar del tedi i l'espant, més temps.
No tindrem, no tindrem, no tindrem, més temps.

No ha aprés a volar i ja va fer els 20 anys, més temps.
Demana el que no té, ningú li donarà, més temps.
No tindrà, no tindrà, no tindrà, més temps.

El que avui no es resol, considera-ho perdut, més temps.
T'agobia el calor, però tremoles de fred, més temps.
No tindràs, no tindràs, no tindràs, més temps.

Durant anys he cercat, suplicat i robat, més temps.
Però quelcom s'ha trencat i dins meu he trobat, més temps.



Versió de "Cocaine" de J.J. Cale. El cover de d'Eric Clapton no m'agrada, així que us deixo el link de l'unic video amb la cançó original... us aconsello que obvieu les imatges ;)
http://www.youtube.com/watch?v=IbIu82iAhr4

mercredi 4 juillet 2007

The man who sold the world

Preguntes on he estat
tots, tots, tots aquests anys
i jo no t'ho sé dir.
He estat tant lluny de mi...

El que mai podré fer
és tot el que he sigut.

Si una nit vols xerrar,
millor que sigui aviat.


Qui sap com sóc
mai no em coneixerà.
Si vaig, o vinc,
millor deixa'm marxar.


Hem vist nèixer i morir
projectes sense fi
que es creien immortals
pel sol fet d'existir.

Ni en un milió d'anys llum
sabré qui sóc per tu
i la pluja que caurà,
no ens pot mullar a tots dos.


Si entenc com ets
mai no et coneixeré.
Si vas, o véns,
al vent deixaré fer.


Donem el cor
els bojos i els farsants.
L'home feliç
primer ven el seu món.


***Inspirat en "The Man who sold the World", original de David Bowie, popularitzar per Nirvana: http://www.youtube.com/watch?v=209ArurxVG4&mode=related&search=

lundi 2 juillet 2007

Bang Bang

I am like this and that's my shit.
Leaving behind unbroken dreams.
Still today I think I can.
It's always sad to wait in vain.

Bang bang, I was a child
Bang bang, I used to cry
Bang bang, and now I feel
Bang bang, like all my tears are dry.

That's why I bleed from somewhere deep
and on my feet rains red and sweet.
A boy that waits a brave princess
a truly kiss, his prison break

Bang bang, you was a child
Bang bang, you used to cry
Bang bang, and now you feel
Bang bang, like all your tears are dry.

That's how it is, we try to scape
but we always do the same mistake

That's why you bleed from somewhere deep
and on your feet rains red and sweet.
A girl that waits a prince so brave
a truly kiss, your prison break.

Bang bang, we're still that child
Bang bang, but hard we cry
Bang bang, and now it feels
Bang bang, like ages shot us down...


Inspired in Nancy Sinatra's song "Bang Bang"
http://www.youtube.com/watch?v=T5Xl0Qry-hA

mercredi 11 avril 2007

Poesofía

Quizás fuera por esto
que Platón quería
terminar con el Poeta...

Quizás el Viejo sabía
que una metáfora puede
crear una tormenta.

"Tan fácil es el equívoco
y este necio saltimbanqui
con la palabra juega...

En mi República nadie
caerá en malentendidos:
un viento será un viento,
un río será un río,
y una cuerda, cuerda."

En ello cavilando
pisó una gran mierda.
Resbalando con violencia
dio de bruces contra el suelo.

"¡Mecagüensuputamadre!
¡Zeus parta con un trueno
al hideputa que no recoge
lo que abandona su perro!"


En ese momento aparece
el Barbudo Rey del Cielo:
"¡Que tus palabras tengan
en la realidad reflejo!"

Platón, asustado, suplica:
"¡No fue eso lo que quería!
Sólo expresar quise
mi desolación e ira"

Zeus sonrío grave:
"De lección esto te sirva.
Pues cómo tú expresaste
con metáforas tu herida,
así el Poeta no puede
usar la Palabra Fría.

Arde en él un fuego eterno
que el Mundo convierte en ceniza.
Hay más verdad en su pasión
que en todas tus filosofías.

Sus ojos van más allá
del mundo vano que examinas.
Su cuerda es la que no vuela,
su viento es una mujer
y su río una ocarina."


"No entiendo" dijo Platón "no hay lógica en tal diatriba..."

"Ése es tu error, Platón, pues no hay nada que entender.
Tu mente busca lo que no es: no hay lógica en esta vida"

Todo concepto es erróneo,
toda definición: mentira.
Sois los filósofos quienes vais
sembrando el mundo de fantasías.
Tu Mundo de las Ideas
es invención colifa.

El Poeta navega al menos
entre infinitas orillas...
Él va y vuelve en su barca.
Tú naufragaste en tu isla.

Piensa en ello, Platón, y acepta
lo equívoco de la Vida.
La contradicción necesaria.
El dolor en la alegría.

No alcanzarás jamás certeza
de lo que otr@ ama o ansía.
Debes arriesgar, perder y estar
listo a empezar otro día
el Juego que No Tiene Reglas,
el Juego que Nunca Termina.

La Vida es lo que se te escapa
cuando practicas filosofía.
Yo ya marcho, sé feliz,
si eso te veo otro día"


Zeus se fue en un plis-plas,
dejó una luz blanquecina.
Platón se puso a llorar...
su razón no comprendía.

Volvió a casa en sollozos,
había una gata en su silla.
Le dio un beso en los labios.
La sacó a la galería.

Fue a buscar aceite y fuego.
Prendió un pañuelo que había.
Con un gesto irracional
quemó toda su librería.

Invitó a la gata a salir
y pasear la noche fría.
Acariciándola, su corazón,
sosegado sonreía.
Era feliz junto a ella.
Era pura poesofía.

mardi 13 mars 2007

Del pasado recurrente



Si digo "yo me mato"
no es en mí donde muero.
Vive en mí el Invisible
doble y rival verdadero.

Soberano asustado
ante el poder de un pueblo
construído por infinitas voces,
derrocado con infinitos egos.

Han pasado mil equisianas
más nunca llovió en Basilea.
La que ha de llevarme venga
con un par de alas de cera.

Puede que la dualidad sea
una forma de soledad extrema
y que muera ella en mí
como yo soy vida en ella.

Así que soy como un chiquillo:
no me pueden dejar solo.
Voy (al)ca(n)zando mariposas
hundiendo los pies en el lodo.

De mi impaciencia


Impaciencia es el dolor
de saber lo que perdimos.
Impaciencia de esperar
el momento que no vino.

(Quizás por eso al crecer
perseguimos entre el gentío
la niña que no supimos
amar como era debido)

Impaciencia es lo que ves
cuando te beso sin permiso.
Yo bebo hasta morir para
descansar sobre tu ombligo.

(Pacientes son las merluzas.
Pacientes los periquitos.
Pacientes son los enfermos.
Pacientes son los bovinos.)

Por eso espero impaciente
(viendo capítulos Perdidos)
a mezclar tu dulzor de labios
en cualquier bar, con cafelito.

De com jo vaig deixar-ho


Ferides a les mans
i els ulls a les butxaques.
M'oblido de menjar
cada cop que m'atrapes.

He vist pluges d'estels,
he estat molt lluny de casa.
Tot el que he descobert
és que la vida taca.

He girat la truita. I si.
Me l'he trobat cremada.
I m'he tenyit la llengua
d'un negre sabor agre.

He ficat tots els meus ous
potser per (ai)xò és inmenjable.
Avui torno al Camí.
Alli on no pots trobar-me.

Ser barca buida trencant ponts,
deixant que et sorprengui la vida.
Confondre un peu amb un got,
disculpar-te i després somriure.

Recorrer la platja descalç,
confiar la pell al tallant vidre.
El sol em cremarà la carn
però no m'amagaré en mentides.

Ser barca buida trencant ponts,
deixant que et sorprengui la vida.
Equivocar-te un i altre cop,
unic camí per qui camina.

Prohibit tornar, com el capità Cook,
allà on vas ser feliç un dia.
O sense caure-hi, llençar-t'hi amb el cor,
morir com moren heroïnes.